lees mee . . .
Ik herken mijzelf niet meer
Wanneer je doorgaat, maar jezelf ergens onderweg bent kwijtgeraakt
Misschien kun je niet precies aanwijzen wanneer het veranderde. Je doet wat er van je gevraagd wordt. Je functioneert. Je regelt wat geregeld moet worden. Van buitenaf lijkt er misschien niet eens zoveel aan de hand. Maar voel je jezelf ook nog?
Misschien merk je dat je anders reageert dan vroeger. Dat je sneller moe bent, minder plezier ervaart of steeds vaker verlangt naar rust. Misschien zit je veel in je hoofd en voelt je lichaam vooral als iets dat mee moet komen.
En ergens ontstaat dan die gedachte: ik herken mezelf niet meer.
Wat bedoelen we eigenlijk als we zeggen:
'Ik herken mezelf niet meer'?
Die ene zin kan voor iedereen iets anders betekenen. Misschien herken je dat:
Minder energie
of plezier
Sneller overprikkeld
of uitgeput
Anders reageren
dan je gewend bent
Moeilijk voelen
wat je nodig hebt
Veel nadenken,
maar weinig écht voelen
Afstand tot jezelf
of je omgeving
Wanneer je hoofd steeds meer ruimte inneemt
We zijn gewend om veel vanuit ons hoofd te doen: Nadenken. Begrijpen. Plannen. Analyseren. Oplossen.
Daar is op zichzelf niets mis mee. Ons hoofd helpt ons door het dagelijks leven heen. Maar soms wordt denken zo vanzelfsprekend dat voelen steeds verder naar de achtergrond verdwijnt.
Je merkt bijvoorbeeld dat je precies kunt uitleggen waarom je iets doet, maar niet goed meer weet wat je erbij voelt.
Of je weet rationeel dat je rust nodig hebt, maar lukt het je niet om daadwerkelijk te ontspannen.
Wat vaak gebeurt, is dat je pas voelt hoe moe je bent wanneer je eindelijk stilzit. Of merk je pas achteraf dat je over een grens bent gegaan.
“Niet alles wat je voelt, hoeft eerst begrepen te worden.”
Misschien ben je vooral heel goed geworden in doorgaan
Soms ontstaan er manieren van leven die ons lange tijd helpen.
Sterk zijn.
Niet te veel nodig hebben.
Je aanpassen.
Voor anderen zorgen.
Emoties opzijzetten.
Nog even doorgaan.
Op een bepaald moment kan iets wat ooit hielp, beginnen te wringen.
Niet omdat je iets verkeerd hebt gedaan, maar omdat je misschien bent veranderd, terwijl oude patronen zijn blijven bestaan.
Je merkt dat je moe wordt van altijd sterk zijn. Dat je vaker ja zegt terwijl je eigenlijk nee voelt. Dat je voor iedereen ruimte maakt, behalve voor jezelf.
En misschien ontdek je dan iets ongemakkelijks:
Ik weet heel goed hoe ik moet doorgaan. Maar weet ik ook nog hoe ik moet luisteren naar mezelf?
De delen van jezelf die minder ruimte kregen
Hier raakt het voor mij aan schaduwwerk.
Bij schaduwwerk gaat het niet alleen over donkere of moeilijke kanten van jezelf. Het gaat juist over alles wat je in de loop van je leven minder ruimte bent gaan geven.
Boosheid die je inslikt.
Grenzen die je niet uitspreekt.
Behoeften die je kleiner maakt.
Verdriet waar geen tijd voor was.
Maar ook speelsheid, verlangen, zachtheid of spontaniteit.
Wat weinig ruimte krijgt, hoeft niet verdwenen te zijn.
Soms laat het zich juist zien in patronen:
- steeds over je eigen grenzen gaan;
- moeite hebben met nee zeggen;
- jezelf aanpassen aan wat een ander nodig heeft;
- doorgaan terwijl je lichaam om rust vraagt;
- jezelf pas opmerken wanneer het eigenlijk al te veel is.
We kunnen zulke patronen proberen te begrijpen. En begrijpen kan ontzettend waardevol zijn.
Je hoeft niet terug naar wie je vroeger was
Wanneer je zegt dat je jezelf niet meer herkent, kan het verleidelijk zijn om terug te verlangen.
Naar hoe ik vroeger was.
Naar toen alles makkelijker voelde.
Naar de versie van mezelf die ik kende.
Maar misschien gaat thuiskomen bij jezelf helemaal niet over teruggaan.
Het gaat het over ontdekken wie je nu bent.
Met alles wat je hebt meegemaakt. Met de grenzen die je inmiddels voelt. Met behoeften die veranderd zijn. Met delen van jezelf die misschien lange tijd weinig ruimte hebben gekregen.
Je hoeft dus niet opnieuw de persoon te worden die je ooit was.
Maar je mag juist iemand ontmoeten die je nog niet volledig kent.
Begin niet met oplossen.
Begin met luisteren.
Het kan voelen alsof je jezelf kwijt bent geraakt. Maar vaak is het juist een moment waarop iets zichtbaar wordt wat al langer onder de oppervlakte speelde.
Niet om je tegen te werken, maar om aandacht te vragen.
Het is geen stap achteruit.
Het is vaak een uitnodiging om opnieuw te kijken.
Als je het gevoel hebt dat je jezelf niet meer herkent, ben je daar niet alleen in. En het betekent niet dat je jezelf kwijt bent.
Het kan ook betekenen dat er een deel van jou is dat weer gezien wil worden.
